Column: Afgunstig op ervaren Thomas Cooks op Dordts station

Afgunstig op ervaren Thomas Cooks op Dordts station

thomas cookAls openbaarvervoer-kluns ben ik afgunstig op de ervaren Thomas Cooks die me op het Dordts centraal station met kwieke tred passeren of ik een hinderlijk obstakel ben.
In de treincoupé blader ik zogenaamd nonchalant in een tijdschrift, maar ontdek al snel dat dit ‘uit’ is. Iedereen leest digitaal. Dom van mij. Meteen pak ik m’n iPhone want die heb ik ook, hoor mensen!
Dan gaat tegenover me een meisje zitten dat alles heeft wat mij smartelijk ontbeert: ze is jong, mooi en bovenal heel dun. Slechts tien centimeter neemt ze in beslag als ze gaat zitten. Uit ieder oor verdwijnt een wit draadje naar haar hippe lederen tas. Relaxed pakt ze er een laptop uit. Turend naar het scherm voelt ze weer in de tas en eet even later een broodje gezond. Gefascineerd kijk ik toe. In haar plaats zou ik bang zijn dat ik plotseling meezing met de dopjes in mijn oren, of gewurgd wordt door die witte draadjes. Zomaar zou een natte tomaatschijf van mijn broodje in de schoot van mijn buurman belanden. Zo niet bij deze Dunnie die alles tegelijk kan.
De lederen tas rinkelt. Kalm scrollend, dopjes in haar oren, broodje in de hand, tast Dunnie naar haar telefoon. Elegant trekt ze aan één draadje waardoor het dopje speels uit haar oor plopt. Tegen de beller zegt ze: ‘Leuk je te horen, ik zit toch te niksen in de trein.’
NS

Categorie: columns, Geen categorie

Reageer