boeken

Een plankje uit de boekenkast van Caty

 

PlaygroundPlayground – Lars Kepler

Het Zweedse schrijversechtpaar Ahndoril dat onder de naam Lars Kepler hun zesde thriller afleverde, heeft weer voor een bewonderenswaardig staaltje spanning gezorgd. Playground speelt zich af in de schemerwereld tussen leven en dood. De Volkskrant schrijft terecht op de achterflap dat dit boek valt onder de categorie: niet weg te leggen. Daar hebben ze wat mij betreft inderdaad gelijk in, hoewel het boek zeker zo spannend was geweest als het zo’n vijftig pagina’s dunner was geweest. De spanningsboog kan niet altijd gespannen staan.

 

Het voorseizoenHet voorseizoen – David Pefko

Het heeft even geduurd voordat ik aan Het voorseizoen kon beginnen, maar ik ben blij dat ik het alsnog heb gelezen. Wat een prachtboek, een zeer terecht met prijzen overgoten verhaal. Hoofdpersoon in het boek is Steve Mellors, een depressieve rechercheur van politie in Leicester. Je moet het weten dat de schrijver een Nederlander is want je zou zweren dat het boek uit het Engels is vertaald, inclusief de onderkoelde humor. Eén ding is zeker: je weet dat Steve Mellors zijn ondergang tegemoet gaat en je zou de goedmoedige dikzak willen toeroepen dat hij moet oppassen. Al was het alleen maar omdat je graag nóg een boek zou willen lezen over deze rechercheur.

 

Boekhandel

De boekhandel – Penelope Fitzgerald

In prachtig gecomponeerde zinnen beschrijft Penelope Fitzgerald het wel en wee van een Engels dorpje in de jaren 60 waar een vrouw van middelbare leeftijd een boekhandel begint. De deftige mevrouw Gamart heeft echter andere plannen met het winkelpand. Fitzgerald heeft haar karakters fijnzinnig uitgewerkt, inclusief de typerende onderkoelde Britse humor.

 

Piet Calis Literaire vriendschappen en andere misverstanden – Piet Calis

Bij uitgeverij Meulenhoff verscheen in 2012 het blokboekje Literaire vriendschappen en andere misverstanden van literatuurhistoricus Piet Calis. De auteur neemt je mee door de tijd en vertelt op een heel prettige manier over zijn kennismaking met talloze auteurs. Hij haalt herinneringen op aan schrijvers en dichters en neemt je mee naar hun woonplaats, de straat waar ze woonden, hun huizen, interieurs, echtgenoten en geliefden. Wat een prachtig document en zo leuk om te lezen over de gesprekken die hij voerde, dingen die hij met hen meemaakte en die hij zich tot in verbazingwekkend detail weet te herinneren. Ik heb ervan genoten!

gedundrukt Gedundrukt – Simon Carmiggelt

De verhalen van Simon Carmiggelt blijven altijd actueel, ook al spelen ze zich deels af ver voor de oorlog. Ik heb dan ook genoten van deze bundeling cursiefjes, waarbij ik tot mijn verbazing een aantal verhalen herkende. Het moet jaren geleden zijn dat ik deze eerder heb gelezen in een andere bundel van Carmiggelt. Kun je nagaan hoe sterk overeind ze blijven in je geheugen. Uitgeverij Van Oorschot bundelde honderd cursiefjes in een prachtige dundrukuitgave ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van Carmiggelt. Waarom juist uitgeverij Van Oorschot dit deed en niet de vaste uitgeverij van Carmiggelt De Arbeiderspers leest u op de achterflap. Het boekje is niet goedkoop, maar zijn geld meer dan waard. Allereerst om de inhoud, maar daarna ook om de prachtige uitgave die je gewoon móet bewaren en koesteren.

Esther GerritsenIk ben vaak heel kort dom – Esther Gerritsen

Als je de VPRO-gids niet leest, dan mis je wat. In meerdere opzichten, maar in ieder geval gaat dan de column van Esther Gerritsen wekelijks je neus voorbij. En dan mis je dus heel wat.
Uitgeverij De Geus heeft een selectie van de columns die van 2010 tot 2012 in de gids verschenen gebundeld. De lezer leert niet alleen Gerritsen kennen, hij leert ook zichzelf kennen. In minutieuze observaties van haar huis- tuin- en keukenleven ziet Esther kans om de ziel, die zelfs daarin ligt, bloot te leggen. Dat is knap. Het is geen column die je na lezing doet glimlachen en de pagina omslaan. Het is een column die je na lezing doet opkijken om je hersens even de rust te geven dit allemaal op te slaan zodat je het nog eens kunt herkauwen om er na enige tijd achter te komen dat zij niet over zichzelf schrijft maar over u en mij.

René AppelDe derde persoon Zinloos geweld Schone handen / omnibus – René Appel

Een poosje geleden kreeg ik de jubileumomnibus van René Appel toegestuurd. De omnibus is uitgekomen naar aanleiding van het 25-jarig schrijverschap van de auteur. Ik had daarvoor nooit iets gelezen van Appel, totdat ik hem ontmoette en onder de indruk was van zijn uitleg hoe hij te werk gaat bij de totstandkoming van een thriller.Dus begon ik in het 734 pagina’s tellende bijbelboek. Het eerste verhaal heb ik inmiddels uit.
De derde persoon gaat over een vrouw die wordt gestalkt door haar ex-partner. Toen ik halverwege was en er nog niet veel vaart in het verhaal zat, heb ik even gekeken wanneer dit boek voor het eerst uitkwam. Dat bleek in 1990 te zijn geweest. En ik las ook dat het boek destijds een Gouden Strop had ontvangen. Dus las ik dapper verder, in afwachting van het moment waarop ik zou begrijpen dat dit boek ooit bekroond was geweest. Dat moment kwam niet. Zelfs als ik het afzet tegen de tijdgeest, het boek is tenslotte al dertien jaar oud, kan ik in het voortkabbelende verhaal geen spanning ontdekken. Ik begrijp van Appel-kenners dat andere boeken van deze auteur vele malen spannender zijn. Wat ik niet begrijp is dat de uitgever juist dit boek koos voor de omnibus. Een Gouden Strop is kennelijk geen garantie voor een goed spannend verhaal.Maar ik geef niet op. Straks begin ik aan het tweede en derde verhaal uit deze omnibus.

1CC, een correspondentie – Henk Bernlef, Remco Campert en Theo Loevendie

Vandaag vroeg ik me op Twitter af waarom ik niet eerder wist van dit leuke boek. De briefwisseling tussen de auteurs en de componist is van een hartelijkheid waar je graag in wilt delen. Naast een inkijkje in het dagelijkse leven van deze mannen met hun onalledaagse werk, trof mij het respect waarmee ze elkaar bejegenen. Niet alleen zijn zij ieder voor zich groot in de kunst die zij beoefenen, ze zijn ook nog eens groot naar elkaar toe. Daar kun je je als lezer aan warmen, aan optrekken. Hun kabbelende schrijfstijl die toch onderhoudend is, hun humor, hun soms wijze uitspraken waar je graag nog een keer op wilt kauwen. Ik vind het een heerlijk boek en van nog dierbaarder waarde nu Bernlef niet meer leeft.

Opmaak 1Schuldgevoel, Over de behoefte aan dingen die we niet nodig hebben – Coen Simon

Ik zal het bekennen, ik weet niet zo goed raad met filosofie. Vaak heb ik er een dubbel gevoel over en dat komt vooral ook omdat de ene filosoof de andere niet is. Anderen die meer thuis zijn in de wijsbegeerte vinden het maar niets dat disciplines die de middelmaat overstijgen op een Quest-achtige manier aan de man gebracht worden. Heimelijk vind ik het wel fijn. Neurobioloog Dick Swaab, historicus Maarten van Rossem, kunsthistoricus Henk van Os. Allemaal mensen die ik graag hoor omdat ze mij het gevoel geven dat ik ook een fractie kan leren van de vele dingen die zij weten. De die-hards vinden dat niets. Verschil moet er zijn en vooral blijven.
April is de maand van de filosofie. Geen idee waarom dat ooit in het leven is geroepen en een maand is misschien ook wat lang. Bij die filosofiemaand hoort ook een essay en dat werd dit jaar geschreven door de filosoof Coen Simon (1972). Het thema van de maand van de filosofie was dit jaar Schuld en boete. Op de Libris-pagina staat dat economen, filosofen en andere denkers zich een maand lang buigen over de vraag hoe ons economisch systeem heeft kunnen falen en wie daarvoor verantwoordelijk is. Zijn wij allemaal schuldig en moeten we boete doen voor ons hebzucht? Is het een systeemfout en kan een nieuw economisch model ons redden? Of zijn het de bankiers die ons met hun onbegrijpelijke financiële producten en onverantwoorde gespeculeer aan de rand van de afgrond hebben gebracht?
Simon geeft meer dan voldoende om over na te denken. De Volkskrant vond het essay maar matig. Omdat de auteur steeds switcht tussen de economische en morele betekenis van schuld, is De Volkskrant van mening dat dit verwarring brengt bij de lezer en dat daardoor het betoog verzandt. Hm, ik ben geen filosofielezer, maar De Volkskrant onderschat mij toch een beetje.
Schuldgevoel leest juist gemakkelijk. Er zijn zinnen die ik lees en wil opschrijven om ze niet te vergeten, omdat het me ‘rijker’ maakt en ik er nog eens op wil kauwen maar als je in bed ligt en je het jezelf voorneemt om dat de andere morgen als eerste te doen, gebeurt dat op de een of andere manier nooit.
Ik wist niet dat er zo veel is terug te voeren op het menselijke schuldgevoel en dat geld daar heel vaak aan ten grondslag ligt. Interessant om te lezen en van die € 4,95 die het essay kost hoef je geen schuldgevoel te krijgen.

hypotheekvrijHypotheekvrij, je huis aflossen in 10 simpele stappen – Gerhard Hormann

Auteur Gerhard Hormann bezocht in maart boekhandel Vos & van der Leer om te vertellen over zijn boek Hypotheekvrij! Je Huis Aflossen In 10 Simpele Stappen.
Dat lijkt ideaal en volgens Hormann is het dat ook. Zijn boek betreedt geen platgelopen paden, maar geeft een originele kijk op een andere manier van leven. Een manier die hij en zijn vrouw op henzelf hebben toegepast en die hen een heerlijk bevrijd gevoel geeft. Geen hypotheekjuk meer op je schouders, wie wil dat nou niet. Als ik sommige reacties op internet lees, dan zijn er mensen die geen zin hebben dingen te laten zoals vakantie, een nieuwe auto en nieuwe garderobe. Zelfs niet voor een paar jaar. Maar wie wel de stap neemt om al het geld dat je (over) hebt voor het aflossen van je hypotheek te gebruiken, schijnt gelouterd en bevrijd tevoorschijn te komen.

Andy van der MeijdeGeen genade, Andy van der Meijde – Thijs Slegers

Thijs Slegers is biograaf van het boek Geen Genade over het leven van Andy van der Meijde. Nog nooit vertelde een Nederlandse profvoetballer zo openhartig over het bereiken van de top van het Europese voetbal en de toppen van de waanzin.

Andy van der Meijde (1979) groeide bij Ajax uit tot de beste rechtsbuiten van zijn generatie. Met het bereiken van de Europese elite bij Internazionale in Milaan begon tevens zijn reis langs de toppen der waanzin. Hij ging miljoenen verdienen én uitgeven. Zijn naïeve inborst en hang naar spektakel maakten van zijn leven een symfonie met ontelbaar veel mooie, treurige, valse en bizarre noten. Op zijn dertigste raakte hij als speler van Everton ook nog verslaafd. Inmiddels is de zeventienvoudige international weer een gewone burger, weliswaar met vier kinderen bij drie vrouwen. Voetballen doet hij sinds zijn vertrek bij PSV bij de amateurs. Hij is gelukkig en heeft een bijzonder aangrijpend verhaal te vertellen wat Thijs Slegers optekende in Geen Genade.

de kronieken van s. montagDe kronieken van S. Montag – H.J.A. Hofland

Henk Hofland ontving vorig jaar de P.C. Hooftprijs. Zijn rijke oeuvre is eerder met prijzen overladen en hij wordt wel genoemd als de beste journalist van de eeuw. Zijn boek De kronieken van S. Montag is een bundeling van de overpeinzingen die zijn alter ego S. Montag publiceerde in NRC Handelsblad in de periode 1975-2010. En wat een schitterende verzameling is het geworden!

De kronieken van S. Montag is echt een boek dat van zichzelf geschiedenis heeft geschreven. Het laat Nederland zien hoe het er in voor- en tegenspoed uitzag. Niet alleen in technologie maar met een scherp oog voor mensen schetst hij een portret van ons land dat zeer de moeite van het lezen waard is. Zelfs bevatten een aantal columns een vooruitziende blik. Scherpe meningen, observaties, twijfels en overpeinzingen maken dat Hofland dicht op de huid zit. De kronieken van S. Montag mag in geen enkele boekenkast ontbreken. Niet alleen omdat het zo’n prachtig beeld geeft van Nederland dat je zo graag voor altijd wilt onthouden maar ook omdat je wilt dat het boek generatie na generatie gelezen wordt. Het zal geschiedenis schrijven maar toch altijd actueel blijven.

De buurmanDe buurman – J.J. Voskuil

Wie destijds in de rij stond voor een nieuwe boek uit de serie Het Bureau van J.J. Voskuil, zal enorm verheugd zijn met De buurman.
Met de macroprecisie die we van Voskuil gewend zijn, beschrijft hij een vriendschap en de ondergang daarvan in dit geweldige, laatste boek.
Ik weet zeker dat veel mensen mevrouw Voskuil dankbaar zijn dat zij besloot dit manuscript na het overlijden van haar man uiteindelijk toch uit te brengen. Want wat een prachtig boek is dit.

Han Voskuil (1926-2008) liet met 'De buurman' nog een prachtig manuscript na.

Han Voskuil (1926-2008) liet met ‘De buurman’ nog een prachtig manuscript na.

Maarten en Nicolien Koning krijgen nieuwe buren, het homoseksuele stel Petrus en Peer. Geschreven met een zeer verfijnde pen krijgen we te zien hoe de vriendschap zich ontwikkelt en langzaam maar zeker ten onder gaat. Mooie sfeerbeschrijvingen die je soms tot tranen toe kunnen roeren maar je ook in de lach laten schieten door de vele hilarische momenten. Ach, ach, wat zorgen de nieuwe buren voor een enorme spanning en ruzie tussen Maarten en Nicolien. Van Maarten Koning ga ik steeds meer houden. Na het lezen van De buurman kun je alleen nog maar hopen dat er nóg een manuscriptje bestaat dat mevrouw Voskuil het levenslicht laat zien en waarvan wij dan opnieuw mogen genieten.

Reageer